ریشه کلمه «تمیمه» از واژه عربی تميمة می‌آید؛ یعنی چیزی که برای محافظت همراه فرد نگه داشته می‌شد. قرن‌ها پیش، زنان و کودکان گاهی مهره، صدف، سکه یا قطعات فلزی کوچکی را به دست یا گردن خود می‌آویختند. کم‌کم زرگران این نمادها را با طلا ساختند و چیزی که زمانی یک محافظ نمادین بود، به یک زیور لوکس تبدیل شد.چرا روی دست؟در فرهنگ عربی، دست فقط یک عضو بدن نبود؛ نماد سخاوت، مهمان‌نوازی و عزت بود. به همین دلیل خانواده‌های متمول سعی می‌کردند زیباترین طلاهایشان را روی دست زنان خانواده ببینند. تمیمه دست دقیقاً برای همین ساخته شد؛ تا هنگام سلام کردن، پذیرایی از مهمان یا رقص‌های سنتی، بیش از هر زیور دیگری دیده شود.

صدای طلا

در بعضی مدل‌های قدیمی تمیمه، آویزهای کوچکی به زنجیرها متصل می‌شد که هنگام حرکت دست صدای ظریفی ایجاد می‌کرد. این صدا نشانه حضور صاحب آن بود و در جشن‌ها جلوه خاصی به حرکات دست می‌داد.

 هدیه‌ای برای شروع زندگی

در برخی خانواده‌های عرب خلیج فارس، تمیمه دست جزو طلاهایی بود که در جهیزیه یا هدیه عروسی قرار می‌گرفت. باور داشتند زنجیری که مچ را به انگشت متصل می‌کند، نماد پیوند، اتحاد و استحکام خانواده است.

افسانه‌ای که هنوز زنده است

پیرزن های جنوب داستانی نقل می‌کردند که می‌گفت: «طلایی که روی گردن باشد فقط دیده می‌شود، اما طلایی که روی دست باشد با هر حرکت زندگی می‌کند.» شاید به همین دلیل تمیمه دست هنوز هم یکی از چشمگیرترین زیورهای سنتی عربی است؛ زیوری که با هر حرکت دست، داستانی از اصالت و زیبایی را روایت می‌کند.

تمیمه دست فقط طلا نیست؛ یادگاری از روزگاری است که زنان عرب، داستان خانواده و اصالت خود را نه با کلمات، بلکه بادرخشش دستانشان روایت می‌کردند